به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «بیجار بام ایران»، نام بیجار برای بسیاری با فرش آهنین، تاریخ کهن و فرهنگ اصیل گره خورده است، اما این شهرستان در دهههای اخیر، جایگاه ویژهای در عرصه هنرهای نمایشی نیز به دست آورده و بسیاری از بازیگران و فعالان تئاتر، نخستین گامهای خود را روی صحنههای همین شهر برداشتهاند.
اگرچه امکانات فرهنگی بیجار هرگز با شهرهای بزرگ قابل مقایسه نبوده، اما عشق به هنر در میان خانوادههای این دیار، موجب شده استعدادهای فراوانی از دل این شهر برخیزند و در سینما، تلویزیون و تئاتر کشور بدرخشند. بسیاری از هنرمندان معتقدند آنچه آنان را به این مسیر کشانده، پیش از هر چیز، فضای فرهنگی خانواده و هویت تاریخی گروس بوده است.
محمدحسین میرزایی نیز یکی از همین هنرمندان است؛ بازیگری که فعالیت حرفهای خود را از تئاتر آغاز کرد و با حضور در آثار نمایشی، فیلمهای کوتاه و مجموعههای تلویزیونی، توانست مسیر حرفهای خود را گامبهگام طی کند. او امروز تجربه همکاری با چهرههای شناختهشده سینما و تلویزیون ایران را در کارنامه دارد، اما همچنان خود را فرزند بیجار میداند و معتقد است هر موفقیتی، ریشه در همان سالهای نخست زندگی و آشنایی با فرهنگ گروس دارد.
او در گفتگو با خبرنگار بیجار بام ایران، از نخستین تجربههای حضور روی صحنه، همکاری با استادان تئاتر، حضور در کلاسهای هومن سیدی، بازی در سریالهای تلویزیونی و نقش فرهنگ بومی در شکلگیری شخصیت هنری خود سخن گفته است.
بیجار بام ایران: برای آغاز گفتگو، خودتان را برای مخاطبان معرفی کنید.
محمدحسین میرزایی: متولد نخستین روز فروردین سال ۱۳۷۰ در شهرستان بیجار هستم و اکنون در کرج زندگی میکنم. در خانوادهای پرجمعیت بزرگ شدم؛ شش برادر و یک خواهر دارم و شاید مهمترین ویژگی خانوادهمان، علاقه مشترک همه ما به هنر باشد. فضای خانه همیشه با موسیقی، نمایش، قصه و فعالیتهای هنری همراه بود و همین موضوع باعث شد از همان دوران کودکی به دنیای بازیگری علاقهمند شوم.
بیجار بام ایران: نخستین تجربه حرفهای شما در بازیگری چگونه شکل گرفت؟
میرزایی: فعالیت حرفهای من از سال ۱۳۸۹ آغاز شد. نخستین بار با راهنمایی و اعتماد استاد جعفر ولدخانی در نمایش «نیرنگهای اسکاپن» روی صحنه رفتم و نقش «سیلوستر» را بازی کردم. آن نمایش برای من فقط یک تجربه نمایشی نبود؛ نقطه شروع مسیری شد که امروز هم با همان انگیزه ادامه دارد. حضور روی صحنه و ارتباط مستقیم با تماشاگر، باعث شد مطمئن شوم بازیگری همان مسیری است که باید در آن بمانم.
بیجار بام ایران: پس از نخستین تجربه روی صحنه، مسیر حرفهای شما چگونه ادامه پیدا کرد؟
محمدحسین میرزایی: بعد از آن اجرا، دیگر تئاتر برایم یک علاقه مقطعی نبود؛ به بخشی از زندگیام تبدیل شد. سعی کردم در کنار کسب تجربه، آموزش را هم جدی دنبال کنم و با حضور در گروههای مختلف نمایشی، نگاه حرفهایتری به بازیگری پیدا کنم. هر اجرا، کلاس درسی تازه بود و هر کارگردان، تجربهای متفاوت به من اضافه میکرد.
یکی از اتفاقات مهم این سالها، همکاری با استاد کاظم نوربخش در نمایش کُردی «ئوره» بود. این همکاری برای من تنها حضور در یک نمایش نبود، بلکه فرصتی ارزشمند برای آشنایی با نگاه حرفهایتر به تئاتر محسوب میشد. آقای نوربخش از هنرمندان باسابقه و شناختهشده بیجار است و کار کردن کنار ایشان، تجربهای ماندگار در مسیر هنری من به شمار میآید.
بیجار بام ایران: تجربه حضور در فیلمهای کوتاه چه تأثیری بر مسیر کاری شما داشت؟
میرزایی: تئاتر و سینما، اگرچه هر دو بر پایه بازیگری هستند، اما زبان متفاوتی دارند. حضور در فیلمهای کوتاه باعث شد با ظرافتهای بازی مقابل دوربین آشنا شوم؛ جایی که کوچکترین نگاه یا تغییر حالت چهره میتواند معنای یک صحنه را تغییر دهد.
در این سالها در چند فیلم کوتاه از جمله «مرداب» و «در پناه نگاهت» ایفای نقش کردم. این آثار فرصت مناسبی بود تا تجربههای تئاتری خود را در فضای سینما محک بزنم و نگاه دقیقتری به بازی مقابل دوربین پیدا کنم.
بیجار بام ایران: بسیاری از بازیگران، حضور در کلاسهای آموزشی را نقطه عطف فعالیت خود میدانند. این موضوع برای شما هم صادق است؟
میرزایی: بدون تردید همینطور است. اعتقاد دارم بازیگری هنری است که هیچگاه نباید در آن احساس بینیازی از آموزش داشت. به همین دلیل، شرکت در دورههای تخصصی را ادامه دادم و حضور در کلاسهای بازیگری هومن سیدی یکی از مهمترین تجربههای آموزشی زندگی حرفهای من بود.
فضای آن کلاسها، صرفاً آموزش تکنیکهای بازیگری نبود؛ بلکه نوع نگاه به شخصیت، تحلیل فیلمنامه، شناخت موقعیتهای نمایشی و درک جهان اثر را به ما آموزش میداد. همین تجربه باعث شد اعتمادبهنفس بیشتری برای حضور در پروژههای حرفهای پیدا کنم.
پس از پایان این دوره، فرصت همکاری با آقای سیدی برایم فراهم شد و در سریال «وحشی» نقش یک مأمور بازپرس را ایفا کردم. حضور در این پروژه، تجربهای ارزشمند بود؛ زیرا علاوه بر بازیگری، از نزدیک با شیوه کار یکی از کارگردانان صاحبسبک سینمای ایران آشنا شدم.
بیجار بام ایران: تازهترین تجربه تلویزیونی شما، حضور در سریال «دونیمه ماه» است. درباره این نقش توضیح میدهید؟
میرزایی: «دونیمه ماه» اثری تاریخی ـ اجتماعی است که بخشی از تحولات چند دهه اخیر را روایت میکند و به همین دلیل، شخصیتهای آن ابعاد مختلفی دارند.
در این مجموعه، نقش «کاوه» را بازی کردم؛ شخصیتی که برای باورپذیر شدن، باید هم به زبان فارسی و هم به زبان کُردی صحبت میکرد. همین ویژگی، این نقش را برای من جذابتر و البته دشوارتر کرده بود؛ زیرا باید ضمن حفظ استانداردهای بازیگری، هویت فرهنگی شخصیت نیز بهدرستی منتقل میشد.
همکاری با آقای احمد معظمی بهعنوان کارگردان و حضور در کنار گروهی از بازیگران حرفهای، تجربهای بود که قطعاً در ادامه مسیر کاریام تأثیرگذار خواهد بود و نگاه تازهای نسبت به بازی در آثار تلویزیونی به من بخشید.
انتهای خبر/