به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «بیجاربامایران»، درشهرستان کهندیار بیجارگروس، گاه فرهنگ و هنر نه بهعنوان زیرساخت هویت ملی، بلکه بهعنوان پردهای برای پنهان کردن شکستهای اجرایی مورد استفاده قرار میگیرد.
مسئولان اجرایی و برخی نمایندگان، بهجای پیگیری سهم قانونی ۱۵ درصدی شهرستان از درآمدهای دولتی یا نظارت بر رعایت حقوق مردم در قبال فعالیتهای معدنی، به دنبال ریزهخواری از مبالغی هستند که معادن بهعنوان «مسئولیت اجتماعی»، نه التزام قانونی در اختیار میگذارند.
این دستاورد نمایشی، در حالی رقم میخورد که حقوق اصلی مردم، از جمله راهسازی و حفظ حریم جادهها، نادیده گرفته میشود، پروندهٔ راه یاسوکند نمادی از این بیتوجهی است.
زمانی که فریادهایی دربارهٔ واگذاری حریم این جاده برای کاشت تیرهای برق معادن بلند شد، روزنامهنگاران و فعالان محلی نهتنها پاسخی دریافت نکردند، بلکه با الفاظی توهینآمیز مورد هجوم قرار گرفتند.
امروز همان راه که اکنون ویرانه است برای تعریض مجدد نیازمند جابجایی حجم عظیمی از تجهیزات است که هزینهای بالغ بر ۶۰ میلیارد تومان دارد، مشاور طرح، بدون بررسی موانع موجود در مسیر، پروژهای را پیش برد که اکنون متوقف شده و تنها متضرر آن، مردم شریف یاسوکند و کرانی هستند.
در چنین شرایطی، صحبت از فرهنگ و هنر، مطالبهٔ آمار از رویدادهای سطحی و تمجید از اقدامات «ریاکارانه»، بیش از آنکه سازنده باشد، تلخی دارد، سیاستهای کوتاهنگر، که بهدنبال بازده فوری و نمایش رسانهای است، نهتنها فرهنگ را از ریشه تضعیف میکند، بلکه اعتماد عمومی به کل نظام اجرایی را زیر سؤال میبرد.
فرهنگ زمانی رونق میگیرد که زیرساختهای آن عدالت، شفافیت و پاسخگویی تضمین شده باشند، تا آن زمان، هر جشنواره و هر همایش، نه گامی بهسوی توسعه، که گواهی بر گریز از مسئولیت است.
در این میان، سؤالی اساسی مطرح است که چرا هرگاه بحث کاستیهای اجرایی میشود، بلافاصله فرهنگ به میان میآید؟ گویی فرهنگ، کیسهای است که هرچه گناه یا تقصیری وجود دارد، در آن ریخته شود و صدای آن خفه گردد.
برگزاری یک همایش محلی یا خرید چند عدد وسیلهٔ هنری برای نمایشگاه، نمیتواند جایگزین نظارت بر سلامت جادهها، تأمین آب پاک یا رعایت حقوق معدنزدگان شود، فرهنگ زمانی زنده است که در کنار عدالت، امنیت و توسعهٔ اقتصادی رشد کند، نه اینکه بهعنوان سکوتکنندهٔ اعتراضات مشروع مردم به کار رود.
نمایندهٔ محترم شهرستان که امروز خود را رابینهود زمانه معرفی میکند در زمانی که حریم راه یاسوکند بهراحتی به معادن واگذار میشد، سکوت اختیار کرد.
اکنون که خسارت مادی و زیرساختی به حدی رسیده که هزینهٔ جبران آن از ۶۰ میلیارد تومان فراتر رفته، ناگهان پرچم «خدمترسانی» را بلند میکند، این رفتار، نه وفاداری به مردم، بلکه تلاشی برای بازسازی تصویر در آستانهٔ انتخابات است.
مردم بیجار بهویژه در مناطق مرزی و روستایی مانند یاسوکند، دیگر به وعدههای نمایشی باور ندارند؛ آنها به کار، به اجرای قانون، به پاسخگویی واقعی نیاز دارند.
همزمان، معادن که باید تحت نظارت دقیق قرار میگرفتند، بهراحتی از تعهدات اصلی خود در قبال زیرساختهای منطقه سرباز میزنند و تنها بخشی از مسئولیت خود را بهصورت خیریهمانند پرداخت میکنند.
این رویکرد، نه حمایت از مردم، بلکه تبدیل التزامات قانونی به هدایای خیریه است؛ هدایایی که تحت کنترل نهادهای نظارتی نیست و میتواند به ابزاری برای تأثیرگذاری سیاسی تبدیل شود، جای نگرانی آن است که هیچیک از مسئولان اجرایی، از فرماندار تا نماینده، در برابر این انحراف پاسخگو نیستند.
در نهایت، باید یادآوری کرد فرهنگ نمیتواند جایگزین عدالت شود، هنر نمیتواند حفرههای زخمی جادههایی که زیر چرخ کامیونهای سنگین معادن له شدهاند را پر کند و یک عکس از نماینده در کنار گروه موسیقی محلی، نمیتواند خسارات ۶۰ میلیارد تومانی یک روستا را جبران کند.
مردم بیجار، بهویژه در مناطقی که دههها فدای صنعت معدن شدهاند، سهمی بیش از یک نمایش فرهنگی میطلبد؛ آنها سهم خود را از توسعه، شفافیت و احترام به قانون میخواهند، تا آن زمان هر ادعایی دربارهٔ توجه به فرهنگ، نه تنها بیثمر است، بلکه توهینی به هوشیاری مردم محسوب میشود.
نویسنده : علی اسدی رئیس شورای شهرستان بیجار
انتهای خبر/